1. Szkoda, że nie miałem odwagi żyć tak jak naprawdę chciałem, a nie tak jak inni tego ode mnie chcieli.
„Takie słowa najczęściej wypowiadali chorzy. Żałowali oni, że pomimo nadchodzącego kresu ich życia nie spełnili wiele ze swoich marzeń. Ludzie, którzy czują, że ich życie dobiega końca patrzą wstecz i dostrzegają jak wiele z ich pragnień życiowych nie znalazło odzwierciedlenia w ich dotychczasowym życiu. Zdrowie to wolność, którą doceniamy dopiero, gdy już jest za późno na własne marzenia.”

2. Żałuje, że tyle pracowałem
„ Z moich rozmów z pacjentami, każdy mężczyzna tego żałował. Chorych często przez długie godziny spędzone w pracy, omijały najważniejsze wydarzenia z życia rodzinnego : dorastanie dzieci, wspólne kolacje. Mniej kobiet w porównaniu do mężczyzn żałowało, że tyle pracowało. Może to wynikać z tego, że rozmowy prowadzone były ze starszym pokoleniem kobiet, których obowiązkiem była opieka nad dziećmi w domu, aniżeli praca zarobkowa. ”

3. Szkoda, że nie miałem odwagi wyrazić prawdziwych uczuć
„ Duża cześć osób nie wyraża swoich prawdziwych uczuć, ponieważ boi się wyśmiania, czy wywołania niepotrzebnego konfliktu. Na skutek tego osoby te zgadzają się na średnie życie, pozbawione przebojowości, czy satysfakcji. Często choroby pacjentów, z którymi rozmawiałam, miały podłoże w żalu i goryczy, które w sobie tłamsili. ‘’

4. Mogłem więcej czasu poświęcić na utrzymanie kontaktu z przyjaciółmi
„ Duża część pacjentów żałowała braku czasu na spotkania z przyjaciółmi. Chorych przytłoczyły codzienne obowiązki, które uniemożliwiały im na spotkania ze znajomymi, na skutek czego tracili swoich przyjaciół bezpowrotnie. Każdy z moich rozmówców tęsknił za swoimi przyjaciółmi, lecz czasu się nie cofnie.’’

5. Żałuję, że nie pozwoliłem sobie być szczęśliwszym
„Wydaje się to być nieprawdopodobne, ale tego również żałowali moi pacjenci. Duża część osób dopiero u kresu swego życia zadało sobie sprawę, iż być szczęśliwym to własny, świadomy wybór. Pacjenci przyznali się, że za bardzo trzymali się schematów i nawyków. Strach przed zmianą zmusił ich do udawania przed innymi i samym sobą, że czują się szczęśliwi.’’

Wymienione rady są zarazem piękne i prawdziwe. Trudno nam się pogodzić ze śmiercią i myślami, czego będę żałować u kresu swego życia. Ludzie z którymi rozmawiała Bronnie Ware mieli inny punkt odniesienia niż my, zabiegani w naszym doczesnym życiu. Rada : nie popełniajmy podobnych błędów !